previous Fayaston
(december 1998, nr.5)
Door Ismene Krishnadath
De waarheid
"U mag vandaag geen rood aanhebben," zei de dame van het reisbureau op 8 december tegen mij. Ik glimlachte geruststellend. Met het rode bloesje dat ik die ochtend gedachteloos van de hanger had gehaald wilde ik echt geen koelbloedige moorden ondersteunen. It’s not what’s on the woman, it’s what she’s got within her.
En mevrouw… eigenlijk ben ik een individualist pur sang. Instinctmatig schuw ik de massa’s en het collectief. De grenzen van mijn geweten bepaal ik zelf. Natuurlijk ga ik een goede discussie niet uit de weg en en natuurlijk waardeer ik een eerlijk gesprek en natuurlijk twijfel ik regelmatig mateloos, maar ik weiger me vanaf een of ander spreekgestoelte te laten voorschrijven hoe ik moet denken, voelen of handelen.
"Maar soms," hoor ik u nu zeggen, "is er een collectieve veroordeling nodig van het kwaad. De decembermoorden waren een aanslag op het collectieve menselijke geweten en het feit dat er nog steeds geen klaarheid is over deze moorden, laat staan een veroordeling van de schuldigen, roept om collectieve actie."
Zeker mevrouw, menselijke solidariteit is een ondergewaardeerd goed op deze planeet. Maar … collectieven hebben leiders nodig enne …. ik ken toch aardig wat ‘leiders’ die er niet vies van zijn (geweest) de massa’s voor eigenbelang te (mis)bruiken.
Vindt u het goed als ik voorlopig maar in mijn eentje actie voer. Hier vanaf het net.
WILLEN DIE GODVERGETEN KLOOTZAKKEN DIE DAT KUNNEN NOU EINDELIJK OPENBAAR MAKEN HOE EN WAAROM 15 MANNEN 0P 8 DECEMBER 1982 IN FORT ZEELANDIA AAN HUN EIND ZIJN GEKOMEN.
Spreek op, jij die de waarheid kent, zonder terughoudendheid, zonder berekening, verlicht je hart, zuiver je ziel en besef dat de adem van rechtvaardigheid oneindig langer is dan het leven zelf.