In een groot land wonen kan erg leuk zijn, en sommige mensen zijn erg trots, dat zij in een Groot Amerika wonen, of een Groot China, maar een groot Suriname, met slechts een half miljoen inwoners, en controle systemen, die het grote land niet kunnen bijbenen, betekent met een dreiging van een snel oprukkende vogelgriep, die in gemuteerde vorm  een slachting onder de mensheid kan gaan aanrichten, en extra bedreiging. Onze regering beseft nog niet half, dat zij slechts dertig duizend illegale Brazilianen  nog niet eens onder controle kan houden en in kaart heeft gebracht in het binnenland. Zou dezelfde regering dan wel pakweg dertig miljoen vogels, die niet geregistreerd staan in het bevolkingsregister, en die geen paspoorten en visa gebruiken  om grenzen over te steken, volledig kunnen controleren? Laten we elkaar maar niets wijsmaken, het is al erg knap te noemen, als meneer Rozenblad met een uiterste inzet van krachten, kans gezien heeft, vast te stellen, dat slechts 1 exporterend bedrijf, dat een papagaai exporteerde naar Engeland , geen vogelgriep op haar bedrijf heeft. Of dergelijke gecompliceerde laboratorium onderzoeken bij ons al mogelijk  zijn, zullen we  gemakshalve maar buiten beschouwing laten, want ook als dat al kan, en daadwerkelijk gebeurt, betreft dat nog niet eens een kwart procent van de controles op de risico's voor vogelgriep die wij lopen.  De vogelgriep slaat thans  in een  razend tempo om zich heen in wereldverband, en dreigt zich weldra te gaan muteren in een voor de mens dodelijk virus, hetgeen een ramp betekent voor de wereld bevolking, die met miljoenen gaat sneuvelen, gewoon omdat er tegen een nieuw ontstaan virus geen geneesmiddelen bestaan, en de gevolgen daarvan zijn echt niet te overzien.

ECONOMISCHE BELANGEN  BEVORDEREN RAMPZALIGE PANDEMIE VOOR DE WERELDBEVOLKING

Een verbod van de EU om nog langer tropische vogels te importeren in verband met de snel oprukkende vogelgriep  sloeg hard in bij onze handelaren in tropische vogels. Wat productieverboden , en ophokplichten voor kippen zijn en  massale  doding van varkens en koeien als gevolg van ernstige dierziektes, is  in ons land nog volledig onbekend, terwijl veel andere landen in de wereld al buitengewoon veel miljoenen euro's en USD's daarmee verloren hebben. De vogelgriep zou officieel nog niet over de drempel van onze deur gekomen zijn, maar mogelijk wel via de achterdeur, en die krijgt nu een economisch staartje voor de handelaren in tropische vogels in ons land. Niet onze regering verbiedt zoiets, nee die laat liever eerst een kwart of de helft van het volk sneuvelen, alsvorens toe te geven dat er iets ernstigs aan de hand is, en dat is ook de reden , waarom men tot vandaag nog altijd het controle systeem op het kweken van slachtvee niet invoerde, en waarom export van  ons vlees niet is toegestaan. Onze regering mist de wils- en daadkracht om concreet en snel te onderzoeken, of er ernstige ziektes onder onze dieren voorkomen, en of de mensen in het land eraan  doodgaan, blijft weer verborgen, door geen doodsoorzaken op dat vlak  toe te staan, want het BOG is een door de politieke top van het land van management voorziene overheidsinstante, de onmogelijk objectief en accuraat haar werk kan doen, indien haar broodheren, andersbevelen uit politiek eigen belang, zoals we dat recentelijk nog zagen, met de  dengue epidemie.

DE VERBOROGEN AGENDA'S WORDEN STEEDS DUIDELIJKER, VAN WIJDENBOSCH, BOUTERSE EN SITAL

Ons kiesstelsel werkt uiterst frusterend voor mensen die voor de verkiezingen  hard gewerkt hebben en veel stemmen behaald hebben tijdens de verkiezingen, maar toch geen enkele zetel kregen  in het parlement.  Het totaal aantal stemmen van de A-combinatie en van DA'91 -thans vier zetels in het palement- is kleiner , namelijk 1500 stemmen,  dan dat  van UPS- DOE, terwijl UPS-DOE geen enkele zetel in het parlement kreeg. De verdeling is feitelijk ondemocratisch en onrechtvaardig, maar wat kunnen we anders verwachten van onze eigen  belangen najagende regeringen?  Niet alleen de regeringen jagen eigen belangen na, maar ook de aan de kant staande oppositiepartijen, en zelfs individuen. Zo wil Wijdenbosch graag president worden, en vertelt daarvoor erg vele leuke dingen voor de volksmassa, die hij toch nooit gaat waarmaken, maar zo gaat dat met ons kader met karakter problemen, lees maar, schurkerigheid. Wijdenbosh ge/misbruikt niet alleen het volk, maar ook zijn goeroe Desi Boutese, die op zijn beurt Jules weer misbruikt voor zijn eigen doel. Desi wil buiten de gevangenis blijven en nog langer van zijn koninklijk bestaan in ons land blijven  genieten, en kreeg daarbij Wijdenbosch en ook Sital aan zijn zijde. Ruth van Ronald, komt  op haar beurt nu ook met een leuk verhaaltje, er moet een soort sociaal vangnet komen voor de mensen, die zij zelf mede in de ellende gestort heeft. Ook zij wil haar positie in de politieke top van het land niet graag verliezen. Ook meneer Brunswijk krijgt veel hete adem in zijn  nek, van zijn oude vriend Desi, die  het zogenaamd opneemt voor het ernstig gedupeerde binnenland, dat extreme prijzen betaalt voor brandstof. Brunswijk heeft een geheel eigen programma om zijn macht te handhaven, en het doorzagen van zijn stoelpoten te bestrijden. De touwtrekkerij gaat door,  en wie uiteindelijk  als overwinnaar of verliezer uit de bus komt, zal de tijd  ons weldra leren, en Ronald gaf persoonlijk erg veel ruimte en kansen aan Desi, om hem nu het vuur aan de schenen te komen leggen door zijn gedraal om die vent op te sluiten en ook nog een keer, met zijn recente domme besluit, om de brandstofprijzen in één klap met 100% te verhogen, hetgeen nu argument nummer één is voor Desi, om Ronald een pootje te lichten.

OPPORTUINISTISCH EN HALFGESCHOOLD JOURNALIST VEROORDEELT EEN ZICHZELF VOOR ONS LAND OPFFERENDE EN CUM LAUDE GESLAAGDE IR TOT EIGENZINNIG

Op pagina A4, links boven, van de Ware Tijd van 26 oktober 2005, staat een mini-artikeltje met een minifoto van een civiel ingenieur, die zich al circa  dertig jaar opoffert voor ons land, op een manier, die wij nog nimmer hebben kunnen constateren van onze politieke top, in tegendeel, toen hij  kort na zijn periode van les geven aan de AMS, en ontwikkelingsgerichte werkplaats runde in de stad, kwamen de parasieterende politieke toppers daar op staatskosten gratis reparaties opdragen aan hun privévoertuigen. Wij zijn gewend parasieten te respecteren, en  opofferingsgezinde mensen te zien als onbeduidend. De man, Ir.Menno Marenga, verbleef tijdens de  binnenlandse oorlog noodgedwongen  circa tien maanden in het binnenland, en kon daar niet weg, en moest daar samen met de boslandbewoners overleven met kastanjes en  schaarse overige  lokale voedingsmiddelen.  Tijdens een vaartocht op de boven Surnamerivier werd hij vanuit een helicopter van het Nationaal Leger  met een mitrailleur beschoten, en wist via een intelligente manoeuvre  nog ter  nauwernood de dans te ontspringen. De kogels sloegen wel op nauwelijks  een halve meter naast hem in het water, en dankzij het feit, dat de mitrailleurschutter kennelijk nog niet goed kon schieten, werd hij niet direct  geraakt en kreeg hij een ontsnappingskans. Hij vertoefde enkele dagen in een moerasgebied, tot zijn nek in het water, en kwam daar , toen het weer veilig leek, na een paar dagen  uit, vol met bloedzuigers en ziekte verwekkende insekten. Hij moest eerst een ernstige koorts   trotseren  en liet zich niet ontmoedigen, hij ging gewoon door.  De man liet en laat zich niet uit het veld slaan, maar vervolgde zijn ideaal, namelijk het van de grond tillen van kleinschalige ontwikkeling, en dat deed en doet hij al vele jaren met succes. Tal van binnenlandbewoners danken hun dagelijks werk en  brood aan zijn activiteiten.  Hij is buitenlander, die in Djakarta geboren werd, en die thans een Nederlands paspoort bezit, die hier  werk doet, dat geen enkele van onze hooggeschoolden  wenst te doen, en stellig niet tegen de karige inkomsten die hij ermee  verwerft, namelijk nog geen vijf procent van wat hij zou kunnen  verdienen als directeur bij een oliemaatschappij, zoals zijn vader en grootvader  dat destijds waren. Nu komt een nauwlijks ontwikkelde journalist van de Ware Tijd, de man nota bene even  neerzetten als een soort eigenwijsmormel,  terwijl die echt niet weet, waar over het werkelijk gaat, en het is nu juist de taak van journalisten, om eens grondig uit te zoeken, wat de kern van een verhaal is, maar dat gebeurde ook deze keer weer niet.